De strategische context van Resolutie 242
Op 21 maart 2019 maakten de Verenigde Staten bekend voornemens te zijn de Israëlische soevereiniteit over de Golanhoogten te erkennen, hetgeen op 25 maart werd bekrachtigd met een officiële proclamatie tijdens bilaterale ontmoetingen met premier Benjamin Netanyahu. Volgens de Jewish Virtual Library probeerden tegenstanders dit beleid aan te vechten door te stellen dat het indruiste tegen Resolutie 242 van de Verenigde Naties.
Aanvallende agressie versus defensieve veiligheid
Hoewel Resolutie 242 melding maakt van de ontoelaatbaarheid van het verwerven van grondgebied door middel van oorlog, verduidelijkt de Jewish Virtual Library dat deze norm strikt van toepassing is op aanvalsoorlogen. Zou deze bepaling gelden voor landen die handelen uit zelfverdediging, dan zou dit een gevaarlijke prikkel vormen voor regionale agressie. Een agressor zou immers een aanval kunnen inzetten in de wetenschap dat, zelfs als diens troepen worden teruggeslagen, elk gebied dat door de verdedigende staat wordt veiliggesteld uiteindelijk moet worden teruggegeven. Bij een dergelijke lezing ondervinden aanvallers geen enkele strategische consequentie van een militaire nederlaag, waardoor verdedigende landen permanent kwetsbaar blijven.
Defensieve oorlogvoering en historische precedenten
Zoals nader uiteengezet door het Gatestone Institute gebruikten Syrische troepen deze hoogvlakte voorheen als strategische uitvalsbasis om Israëlische landbouwgemeenschappen in de lager gelegen valleien te beschieten. De moderne geschiedenis kent talrijke voorbeelden waarin verdedigende naties na grootschalige conflicten grenscorrecties doorvoerden om een duurzame vrede te waarborgen, en de internationale praktijk dwingt een land geenszins om cruciaal hooggelegen terrein terug te geven aan een tegenstander die openlijk zweert bij zijn vernietiging.
Diplomatieke erkenning en de regionale realiteit
Het Gatestone Institute wijst erop dat het opgeven van het plateau Israëlische burgerdoelen direct binnen het schootsveld zou brengen van het Syrische regime en vijandige proxies, waaronder Iran en Hezbollah. De steun voor de Israëlische soevereiniteit over het gebied klinkt overigens ook door in het Amerikaanse binnenlandse beleid: zoals gemeld door de Washington Free Beacon spraken dertien Amerikaanse procureurs-generaal zich formeel uit tegen buitenlandse boycots en sancties gericht tegen commerciële activiteiten op de Golanhoogten.