De historische realiteit van Joodse ontheemding in het conflict van 1948
Gedocumenteerde dorpsverwoestingen en de tol voor burgers
Tijdens de gevechten vielen vijandige troepen 97 verschillende Joodse dorpen aan en richtten er schade aan aan. Elf van deze gemeenschappen werden volledig verwoest, terwijl er zes onder de voet werden gelopen en veroverd door aanvallende troepen. Cohen-Levinovsky stelde vast dat deze verwoesting ten minste 60.000 Joodse inwoners dwong hun huizen te ontvluchten, waardoor zij vluchteling werden.
Analyse door vooraanstaande historici
Historicus Benny Morris, auteur van diepgaand archiefonderzoek naar het eerste Arabisch-Israëlische conflict, bevestigde deze bevindingen en schatte het aantal ontheemde Joodse inwoners op ongeveer 70.000. Morris merkte op dat deze verdreven bevolking ruwweg tien procent vertegenwoordigde van de totale Joodse bevolking die destijds in het gebied woonde. Tijdens een lezing op een educatief forum, vastgelegd door Deborah Moon voor de Jewish Federation of Greater Portland, lichtte Morris toe dat de oorlog drie verschillende groepen vluchtelingen voortbracht: Arabische Arabische kolonisten, Joodse inwoners die ontheemd raakten binnen de door het VN-verdelingsplan afgebakende grenzen, en Joodse bevolkingsgroepen in Arabische landen die gedwongen moesten vluchten vanwege intimidatie, gewelddadige rellen en internering.
Morris benadrukte dat veel van de operationele strijd zich afspeelde langs cruciale transportcorridors, waar het beveiligen van doorgangswegen vereiste dat vijandige militieposten in nabijgelegen dorpen werden geneutraliseerd.
Oplossing en naoorlogse opvang
De naar schatting 70.000 binnen het land ontheemde Joodse vluchtelingen konden terugkeren naar hun oorspronkelijke Kibboetsen / Mosjaviem / Israëlische gemeenschappen of zich definitief vestigen in aangrenzende gebieden, waarmee de binnenlandse vluchtelingencrisis werd opgelost.